نقل مي كنند كه وقتي حضرت ابراهيم (ع) را در آتش انداختند ايشان مشاهده كرد كه گنجشكي مرتب بر فراز آتش پرواز مي كند و از او پرسيد: اي پرنده چكار مي كني؟

پاسخ داد: در اين نزديكي چشمه آبي است و من مرتب نوك خود را پر از آب مي كنم و آن را روي آتش مي ريزم.

حضرت ابراهيم(ع) گفت: ولي حجم آتش در مقايسه آبي كه تو مي تواني بياوري بسيار زياد است و اين آب فايده اي ندارد.

پرنده پاسخ داد: مي دانم ولي من به تكليفم عمل مي كنم و مي خواهم اگر روز قيامت از من سوال شد روزي پيامبر خدا در آتش بود تو چه كار كردي، بگويم هر آنچه مي توانستم انجام دادم.

غنچه با دل گرفته گفت

زندگي لب زخنده بستن است

گوشه اي درون خود نشستن است

گل به خنده گفت

زندگي شكفتن است

با زبان سبز راز گفتن است

گفتگوي غنچه و گل از درون باغچه

باز هم به گوش مي رسد

تو چه فكر مي كني

راستي كداميك درست گفته اند؟

من كه فكر مي كنم

گل به راز زندگي اشاره كرده است

هر چه باشد او گل است

گل يكي دو پيرهن بيشتر ز غنچه پاره كرده است